Rondreis Noord - Zuidwest USA - 2009

Subtitle

15 tot en met 21 augustus 2009

Zondag 16 augustus 2009 01.52 uur Seattle, Washington

Dag 2 van onze vakantie. Nou, laten we het maar op dag 1 houden want het is midden in de nacht.

Mika werd wakker en had dorst. We maken van de gelegenheid gebruik even goed wakker te worden zodat we zo weer verder kunnen slapen tot morgenvroeg. 

Gistermorgen dus thuis vroeg op. We vliegen om 10.40 uur vanaf Amsterdam naar Seattle. We zijn er klaar voor! Al heel lang, want hier hebben we met ze allen ontzettend naar uit gekeken. 

Roon heeft via Ria ;-) geregeld dat we, volgens de vriendelijke dame van KLM, de beste plekken van de Economy Class hebben. Namelijke 4 stoelen op middenrij nummer 29. Waar je contacten al wel niet goed voor kunnen zijn, want we zaten heel ergens anders. Wij blij! 

Oma, mama en Mika eruit gegooid bij de KLM balie en opa en Roon zetten snel de disco (auto) bij P3! Ze waren als de wiedeweerga weer terug en snel door de bagage afgeven. Het is nogal wat dus we zijn blij dat we het kwijt zijn. 

Ik kan uren typen wat we gedaan hebben en hoe het ging, maar ik wil heel graag mijn grote trots uitspreken (mijn moederhart groeit!) voor ons binkie. Die kanjer is zo vreselijk lief geweest gedurende de hele vlucht! Hij heeft geen  kick gegeven. En ik zal je zeggen ‘het was best zwaar voor het mannetje’. Ondanks dat ik vind dat ook ouders moet kinderen gewoon op vakantie met het vliegtuig moeten kunnen ken ik maar al te goed de taferelen van jankende kinderen en hoop je dat dat jou nooit over komt. Hij heeft heerlijk 1,5 uur voor onze voeten op de grond geslapen in zijn eigen slaapzak (tip voor alle ouders!) Dat werkt dus echt! Hij associeerde dat met slapen en dus ging hij lief liggen. Daarna na 1x bij papa op schoot geslapen (hazeslaapje) en 1x bij oma (lang slaapje)

Hij heeft op de portable DVD speler (tip 2 voor alle ouders) heerlijk zijn eigen DVD’s gekeken over auto’s. ;-))

Op een gegeven moment duurde het wel erg lang, hij werd warm van het bij ons op schoot zitten en bleef maar als stil liggen op schoot als zijnde verbale communicatie ‘ik ben het ZAT!’. 

Met het dalen bleek maar weer hoeveel mazzel we hebben. We hadden een kindje die de hele vlucht niet had geslapen en niet voor het dalen in slaap viel. Tijdens het dalen werd ze wakker van de druk op de oortjes en die heeft tot aan de gate de kop eraf gejankd! (om maar in mijn eigen taal te spreken) Ik had zo’n medelijden met de ouders, andere passagiers in de buurt en vooral het kindje. Maar dat maakt dat ik me dubbel en dwars trots en blij voelde over hoe Mika het deed. Op aanraden van onze eigen kinderarts zijn we 3 dagen van te voren met neusdruppels begonnen (Xylometazoline) om de buisjes van de keel en neus naar de oortjes open te houden. Hij is daar nogal gevoelig voor. Tevens oogdruppels als extra ondersteuning. Bij de meeste kinderen volstaat gewone Otrivin (3e tip van flip van vandaag ;-)) Gewoon lekker 3 dagen van te voren gaan geven en het scheelt enorm. En niet te vergeten een tutje (om maar in Mika taal te spreken, voor degene die geen Mika –taal spreken is dat een speen met een doekje) in zijn mond of inderdaad wat te drinken geven. 

Over het personeel van Delta kunnen we kort zijn:  ‘ruk’. Het waren allemaal overgedateerde  en gepensioneerde schapen die nog wat bij proberen te verdienen (zó, lekker kort door de bocht) Ze waren niet vriendelijk (op 1 na), service vonden we slecht, kortaf en gewoon niet dat je zegt ‘jeetje wat een gezelligheid op onze eerste vakantiedag’.  De KLM scoort wat ons betreft beduidend beter. Maar goed, wellicht wat het hun dag niet. Laten we ze nog een kans geven voor de terugweg. (we zullen wel moeten want anders kunnen we lopen naar huis) 

Nu dan wel weer het geweldige Amerikaanse gedeelte zoals we deze graag zien. De complimenten van die ene vriendelijke Delta stewardess en overige passagiers over hoe goed Mika zich heeft gedragen en dat het een super mannetje is. Daar doe je het als ouder dan voor. Voor ons was het soms vermoeiend om hem bezig te houden op schoot en daarom waren we dubbel blij dat opa en oma mee waren want dat scheelde enorm! Vooral oma heeft een groot gedeelte met Mika gezeten omdat Mika nu eenmaal groot oma fan is. Toppertje die oma van Mika. 

Het vliegveld van Seattle is ……..hoe zal ik het zeggen ……….apart. Niet te groot en zeer overzichtelijk, maar denk je dat je je koffers eindelijk hebt, dan moet je ze later weer inleveren. Dit omdat je eerst weer met een treintje naar de aankomsthal moet. Je hoeft de koffers dan niet zelf mee te nemen dus die sturen ze naar boven voor je. Maar ja, sta je daar wéér aan de band op je koffers te wachten.
Daarbij zijn we wel zeker 4 of 5x met een roltrap omhoog en naar beneden gegaan. 

Maar goed, eerst nog ons akkiefietje bij de douane. Ze hadden ons 1 blauw formulier gegeven (juist) en 5 witte (niet goed). We vroegen aan die stewardess of het wel goed ging omdat ze ons vroegen naar een Visa. Maar nee, dat wist ze niet en het zal allemaal wel goed komen. Nou niet dus. Ter plaatse konden we weer allemaal een groen formulier staan invullen. Zo kwam het dat we als laatste door de douane gingen. Voordeel daarvan is dat onze koffers er allemaal al op de band lagen en we meteen door konden naar Avis. 

En dat was weer een feestje! Ze hadden geen minivan meer die we hadden gereserveerd, maar ze konden ons zonder bijbetaling wel een GMC Yukon geven…………wij keken elkaar aan en knikten ‘yes sir, please’ met een dikke grijns. Deze vette wagen wilde wij wel rijden! En het mooie is…………..hij is super nieuw! Hij heeft maar 5000 mile gereden! Alles zit er op en eraan. Daar rijden wij dan ons in onze ‘penosebak’. Alleen de dikke make up laag en grote zonnebrillen ontbreken nog ;-). HAHAHHA

Autostoeltje zit er niet in, maar even terug gelopen naar de service balie staat er binnen 5 min iemand bij ons auto met een gereinigd Evenflo autostoeltje. Wij kunnen niet anders zeggen…….’service van Avis is wederom top!’

Mooiste was nog dat er een dikke vette rij stond bij Alamo en Dollar. Oma vroeg zich al af waarom we zo voordrongen want er stond toch een rij? Maar gelukkig niet bij Avis ;-)) 

Zo, dit was het even voor nu. Later meer over het hotel Holiday Inn aan Dexter Avenue North in Seattle en onze tocht op zoek naar een Walmart. Dan nog maar niet te spreken over de Tom Tom……..die was echt de kluts kwijt die muts.

Zondag 16 augustus 2009 01.52 uur Seattle, Washington

Versie nummer 2 van vandaag:

Mika heeft top geslapen! Echt een kanjer! Heerlijk in zijn eigen slaapzak in zijn bedje. Hij staat tegen ons voeteneinde aan en is lekker dicht bij. Hij is 2x wakker geworden van een ‘droom’. Maar als je even sust sliep hij zo weer verder. 

Opa en oma hebben de kamer naast ons en we hebben de ‘connecting door’ open gezet. Hij wandelt lekker op en neer van de ene naar de andere kamer.

Planning voor vandaag:

Starbucks zoeken en ontbijten, Wal-mart zoeken, 1e shopping doen in Premium Outlets van Seattle en dan door naar Anacortes om orca’s te kijken. We hebben maanden geleden gereserveerd bij Island Adventures. We kijken er erg naar uit!

Straks weer meer! 

Ja, daar ben ik weer! Alweer een dagje verder, maar ja, je kunt niet alles hebben. 

Zondag dus, lekker ontbeten bij Starbucks in downtown Seattle. Het is dat ik geen koffie lust, maar je zou zowat bekeren als je daar binnen loopt. Het ruikt altijd heerlijk! Maar goed, groene thee is ook lekker ;-) 

Wal-mart gevonden (lekkah groot!)  en de nodige inkopen gedaan. Campingbedje voor het binkie, kleurpotloden en allerlei tubes, pillen en cremes die in NL een vermogen kosten of niet te krijgen zijn zonder recept. Dit om mijn persoonlijk apotheek (lees: potjes en pillen fetisj) op pijl te houden. Je weet maar nooit waar het goed voor is. 

Toen door naar de outlets store………….druk!! Echt een zondag, maar niet getreurd, wij zijn niet zo snel klein te krijgen. We zijn professionele shoppers dus hier draaien we onze hand niet voor om. Binnen no time vliegen de eerste dollars de deur uit bij Ralph Lauren, Sunglass Hut en Tommy Hilfiger. Vooral de kleine Catootje is straks bij geboorte al een meisje met een goedgevulde kledingkast. Het kost allemaal geen drol dat kleine spul dus we leven ons uit. (de rest van het jaar moeten we weer op strak rantsoen, maar daar denken we maar even niet aan) 

Roon gaat helemaal los, maar ik moet hem er aan herinneren dat we op tijd in Anacortes moeten zijn. Half 3 tickets halen en half 4 gaat de boot.

Het laatste stuk van de route erheen is erg mooi en de reis verloopt voorspoedig. 

Het is toch een beetje een tegenvaller wanneer blijkt dat de tocht 5 tot 6 uur gaat duren. Je zou zeggen ‘dat wist je toch van tevoren’. Ja, in principe wel, maar ik denk dat ik in een vlaag van hormoonverbijstering deze trip heb geboekt.

Voor ons maakt het niet zo uit, maar binkie is nogal van slag vandaag. Het andere ritme maakt hem erg moe.

En zo hebben deze papa en mama alweer genoeg ervaring opgedaan voor de volgende keer: de eerste dagen geen drukke dingen doen met de binkie. Die heeft even de tijd nodig te acclimatiseren. Het ‘snel in ritme komen van USA’ zal hem worst wezen. Hij is moe! Dit doen we de volgende keer dus anders. 

Op de boot valt hij snel in slaap. De boot maakt redelijk wat lawaai (hij is gelukkig niet vol en hebben we ruimte zat)

Na 2 uur varen zien we ergens in de verte een dorsal fin van een orca. We zijn er aan toe want de tocht zelf is gewoon saai.

Roon en ik zijn verwend. We zijn 1x met een zodiac wezen spotten vanaf April’s Point (Vancouver Island) en 1x vanaf Victoria (Vancouver Island) en dat was zó vreselijk gaaf! Het één voelen met de natuur en echt ‘tussen’ de orca’s zijn is fantastisch. Ze zwommen onder ons door.

Dat hadden we nu niet. Zodra de boot te dicht bij kwam wendde de orca’s af en veranderden van richting. Logisch, dat ding maakt me toch een herrie daar zou een walrus nog oorpijn van krijgen. 

Maar om nu niet geheel het verwende typetje uit te hangen moet ik zeggen dat ik wederom onder de indruk was van deze prachtige dieren! Het zijn na onze eigen boeffies (paarden) toch wel mijn lievelingsdieren. 

Na ongeveer 45 min de horizon af te hebben gezocht naar orca’s (ik was blij met mijn 70-200 mm lens en teleconverter van 1.4) moesten we weer 2 uur terug varen.

Dat viel toch wel tegen. Het werd donker en koud, binkie was moe en viel weer in slaap en dan merken we dat we toch wel moe zijn.

Maar de conclusie van deze dag………het was een mooi begin van deze vakantie en we hebben allemaal genoten!

Liefs

Maandag 16 augustus 2009, Spokane, Washington

Vandaag een halve reisdag.

Nadat we gister tegen middernacht als een paard na een overwinningsrace in slaap zijn gevallen, zijn we vanmorgen weer lekker fit wakker om half 7. Binkie heeft heerlijk getukt en blijkt het ritme wat beter op te pakken. 

We besluiten weer een Starbucks op te zoeken in downtown Seattle voor het ontbijt. Opa en oma raken verslaafd aan de lekkere koffie en springen om méér!!

Dus weer op pad met de Tom Tom………….die het pas doet op het moment dat we al bij de Starbucks zijn. Lekker snel type die Eva. Ze is nog steeds soms behoorlijk de kluts kwijt omdat haar geheugen geen update heeft gehad. Kan je haar ook niet kwalijk nemen, maar irritant is het wel. Het lijkt wel alsof ze ook zwanger is. Misschien moet ik ook eens om een update vragen…… 

Na een lekker ontbijtje lopen we richting de beroemde Pike Place Market. En ik moet zeggen, niks gelogen! Wat een geweldig stuk van Seattle. Is de sfeer in Seattle zowiezo relaxt en vriendelijk, dan voel je je hier al helemaal thuis.        

De groente, het fruit, de bloemen, het vlees, de vis………alles ziet er fantastisch uit! Ondanks dat je net ontbijt op hebt krijg je alweer allerlei lekkere ideeën voor het avondeten. De mensen zijn vriendelijk en vooral bij de beroemde ‘gooiende’ visboer is het een drukste van jewelste. Ze maken er wederom een mooie show van en het is leuk het nu eens in het echt te zien. Op mijn werk hebben we in het kader van ‘klantenbinding etc’ het filmpje bekeken en ik herken het dan ook meteen. 

Oma maakt allerlei kleurrijke foto’s van al het moois en opa houdt zich lekker bezig met binkie. 

We genieten van het uitzicht, kopen nog wat lokale wijn (altijd lekkah!) en lopen dan weer richting de auto. We gaan op pad naar Spokane! 

De rit verloopt goed, al is het wel wat saai soms. Lunchen lekker bij Subway (1e broodje van deze vakantie, er zullen er meer volgen ;-)), laten binkie even uitrazen. Die stuitert zo hard van plezier dat hij op zijn snoet stuitert wat een mooie schram op zijn voorhoofd en knieën tot gevolg heeft. Niks huilen, gewoon doorgaan! De energie moet eruit. Alsof hij weet dat hij zo weer 2 uur moet stilzitten rent hij als een dolle heen en weer. 

Overigens gaat zijn vocabulaire er ineens heel hard op vooruit. Hij zegt nu ook ‘boot/boten’ en ‘ona’ (= oma) en Opa (soms wordt dat ook wel ‘oja’)  en zo komt er voor mijn gevoel elke dag wat bij. Gister verdachten we hem ervan tegen mij te zeggen ‘hou je bek’, maar ik denk dat dat meer onze melige bui was dan dat hij daadwerkelijk dat soort krasse taal uit zou slaan tegen zijn mama. We moesten er wel om lachen want de timing was wel perfect ;-)) 

Nu zit ik lekker in Spokane in het hotel (gedateerd, maar grote kamers!) We hebben kort een poging gedaan te zwemmen, maar het water was koud en wat nog erger was, was de chloor! Ik als astma-leijer ging zowat meteen mijn puffers halen. Gewoonweg niet te doen. We zijn denk ik hooguit 10 min geweest voordat ik het niet meer trok.

Binkie vond het maar zo zo. Die had nog niet eerder gezwommen op aanraden van de kinderarts vanwege zijn allergie en eczeem en dat kon je duidelijk merken. 

Roon ging ook nog eens door zijn rug, dus reden te meer om lekker warm te douchen, binkie in bed te leggen en eten af te halen bij Applegreens. 

Morgen een lange dag voor de boeg naar West Yellowstone. Daar moeten we even doorheen bijten en dan hebben we de op 1 na langste rit gehad van deze vakantie. 

Liefs

Dinsdag 18 februari 2009. West Yellowstone. Days Inn hotel

Vandaag een lange rit voor de boeg. We rijden vanuit Spokane naar Yellowstone. Bewust gekozen om deze afstand in 1 dag af te leggen, want dan hebben we het maar gehad. 

Na een stop bij de Wal-Mart voor schappies (lekker fruit etc) voor onderweg en een flinke bak thee/koffie van Starbucks zitten we om 9.00 uur in de auto. Voor het goede iets te laat, maar het is niet anders. 

Ondanks dat we een vette grote Amerikaanse bak hebben is het nog steeds passen en meten met de bagage. Ja, dat lees je goed. ;-)

De achterste rij stoelen liggen plat, maar blijven wel gewoon hun ruimte in nemen. Ze verzinken niet in de vloer of aan de kant. We hebben zelfs in het rijtje achter de middelste rij stoelen en de weggeklapte rij stoelen een paar schoenen gevonden van een vorige passagier ;-) 

Maar goed, de reis verloopt best voorspoedig. We eten heerlijk Huckleberry Pie bij een plaatsje net in Montana dat heet Huckleberry ‘en dan nog iets’ (zwangerschapsdementie……….)

Heerlijk!!! We hebben echt zitten smullen.

We zijn in totaal iets van 3x gestopt om de benen te strekken, binkie even te laten uitrazen of te tanken. 

De omgeving net na Spokane is prachtig, dan volgt weer een saai stuk langs allerlei akkers. Leuk detail is dat ze allerlei bordjes langs de weg hebben staan waarop staat wat ze daar verbouwen. Wel lekker educatief zo in de auto, hahahaha.

Het stuk Montana (omhoog en weer naar beneden) is prachtig. We genieten echt. 

Ook maken ze ons wijs dat we ruim voor Belgrade of Bozeman al richting Yellowstone kunnen rijden. Ach, dachten we, laten we dat maar doen. Nou, geen idee hoe ze ons hebben gestuurd, maar we kwamen bij Three Forks weer op de I90 terecht en die hebben we maar aangehouden. De detour was prachtig, maar schoot voor geen meter op door wegopbrekingen, veel bochten en heuvels. 

Bij aankomst in de staat Montana hebben ze ook weer een uurtje van onze tijd afgenomen en is het ineens half 1 ipv half 12 (en John maar zeggen ‘wat eten ze hier vroeg lunch!’) 

Ook zijn we nog even langs Amsterdam gereden………nooit geweten dat ze die plaats hier ook hebben. 

Het laatste uurtjes is even zwaar, we zijn het allemaal een beetje zat en binkie heeft zijn hele repertoire aan geluiden, woorden, stemverschillen en liedjes op ons los gelaten net zolang totdat we er gek van werden. Ik kan niet anders zeggen……………hij doet het vreselijk goed! Wederom spreekt hier een trotse mama (en ongetwijfeld ook papa, oma en opa) Hij is vreselijk lief geweest met zijn boekjes (hoe kan een kind van 20 maanden nu een half uur bezig zijn met een boekje met tractors erin? Ik vind het pittig hoor! Ik raad dan ook ouders aan eens bij de Action te kijken in NL. Daar hebben ze boeken over auto’s, tractors en dieren die kunnen bewegen, echt een aanrader. En voor 1.39 euro hoef je het ook niet te laten!) 

Af en toe een DVD-tje van Brum erin en hij was tevreden.  Pas de laatste 20 min was hij het echt zat en hebben we de trukendoos moeten opentrekken. 

Eenmaal in het hotel ‘netjes, maar niks bijzonders………..het is een kamer’ Mika snel in bed gelegd en die is heel lief gaan slapen en hebben we niet meer gehoord tot de volgende morgen 6.30 uur. Toen was ik zelf ook al wakker. 

Op, naar de volgende dag! XX

Woensdag 19 augustus 2009. West Yellowstone.

Vandaag onze eerste volle dag in Yellowstone. We zijn lekker op tijd wakker en binkie heeft even de dolle 5 minuten vlak na het opstaan.

Wat een clown is het toch af en toe ook. Hij heeft sinds de lange autoreis van Spokane naar Yellowstone het ‘verbaasd kijken’ uitgevonden. Je ligt helemaal dubbel. Hij past het om de havenklap toe. 

Samen met opa en oma gaan we lekker ontbijten. Lekker bacon, eitjes, aardappel en toast. Het smaakt ons allemaal erg goed! (en het mooie is, is dat het gratis is!) 

We gaan snel op pad, we willen Yellowstone in! 

Al snel nadat we het park zijn ingereden zien we een Bald Eagle in de boom zitten. Meteen stoppen dus en foto’s maken.

Prachtig dier!

We worden niet veel later getrakteerd op een bison, elk en osprey. Leuk hoor! Je komt ogen en oren te kort. 

We bezoeken het upper geyser basin en het is wederom wonderlijk wat daar allemaal voor een prachtigs te zien is. Mama en John kijken ook hun ogen uit. Je moet er verder maar niet teveel overna denken dat je midden op een vulkaan staan. 

We rijden door naar Old Faithfull. Er moet geplast worden! ;-)

OF heeft net zijn truukje gedaan en dus besluiten we na de pitstop naar Morning Glory Pool te lopen. Binkie in de buggy, water mee en lopen maar! Bepakt en bezakt met paparazzi camera’s  schieten we het ene na het andere mooie plaatje. De zon doet vreselijk zijn best en als hij schijnt dan is het ook echt warm! Als hij weg is zou je willen dat je een jas of vest bij je had.

Mika loopt heerlijk zelf te stappen aan zijn lijntje. Het ziet er nog pittig uit ook nog met zijn bandana op zijn hoofd tegen het verbranden. Hij blijft zo netjes in de buurt, vormt geen gevaar voor de omgeving of de omgeving voor hem. Hij loopt zo hele stukken lekker te stappen. 

Eenmaal terug bij OF zitten we 15 min voordat hij zijn kunstje doet. En ik moet zeggen…………we zitten net verkeerd. Er is behoorlijk wat wind en we zien dan ook meer stoom dan wat anders. Beetje jammer, maar we gaan een dezer dagen nog in de revanche! 

Roon en ik hebben gegeten bij Tree Bears. Daar hadden we vanuit 2005 goede herinneringen aan over gehouden.  Deze keer viel het tegen. Groente wat al te lang had gegaard, vlees wat zo zo en de aardappel had ook al lang in de gaarbak gezeten. De zalm was niet vers en rook ook vissig.

Niet voor herhaling vatbaar dus! 

Ik schrijf dit nu een dag later en mijn hoofd zit alweer zo vol van alle nieuwe indrukken dat ik het hier even bij laat. 

Nu verder met het verslag van donderdag! 

XX 

Donderdag 20 augustus 2009. West Yellowstone.

Wederom een mooie warme dag in Yellowstone. We staan lekker op tijd op (lees: Mika was om half 7 wakker en met een beetje bonken op de muur ernaast opa en oma ook ;-)) 

We gaan vandaag naar Mammoth Hot Springs. Omdat de weg van Madison naar Norris dicht is (wie heeft dat nu weer verzonnen) wordt het een behoorlijke tocht.

Dat we ons vergissen in de afstanden blijkt later maar weer. Wat een pokke-end rijden zeg!

De route is prachtig, het uitzicht is prachtig, maar wat een stuk rijden zeg. 

Tussendoor gestopt bij Bridge Bay en even langs het water gelopen. Mika heeft nog een nieuwe woord en dat is ‘boten’. Dus hij is er niet weg te slaan. We moeten echt ons best doen om hem weer mee te krijgen. 

Eenmaal in Mammoth is het echt bloedje warm. Gister was er nog een heerlijke wind en vandaag is het wind stil. En dan weten we ook! Het zweet gutst ons van het hoofd en dan hebben we nog geen eens gelopen!

Na een gezellig lunch aan een picknicktafel begeven we ons naar de Hot Springs. Het eerste wat Roon en ik zeggen bij aankomst is ‘waar is het water’. Alles staat nagenoeg gort droog. Het is een compleet ander gezicht dan toen we hier in 2005 waren. Wát een verschil zeg.

De mooie kleuren zijn bijna niet meer te vinden en heel aantrekkelijk vinden we het gewoon niet meer. 

Nadat we omhoog zijn gelopen (met buggy……….we hadden net zo goed naar boven kunnen rijden met de auto, maar ach, de mannen wilden een beetje trainen met het warme weer)

Het bovenste stuk is nog wel de moeite waard, maar is nog steeds een wereld van verschil met 2005. Eigenlijk ben ik wel benieuwd waar dat nu aan ligt. Wellicht iemand van het AA forum die me dat kan vertellen? 

Na een frietje voor Mika en wat te drinken voor ons bij Terrace en Grill stappen we weer in de auto voor de pokke rit terug. En achteraf………(achteraf kijk je een aap in de kont) dan waren we niet zo’n eind gaan rijden voor Mammoth. Voor Mika was het laatste stuk gewoon te lang. Hij was het echt zat, ook door de warmte! 

En dan heeft hij ook nog paparazzi mama en oma die willen stoppen voor een wolf en een bald eagle.

Tja, de wolf vonden we echt de moeite waard. Hij liep naast de weg, beneden in het gras tussen Canyon en Fishing Bridge. Hij was alleen en liep wat kreupel. Zal wel verstoten zijn van de groep? Het was in ieder geval indrukwekkend om te zien. En zó dichtbij! De wolf kan weer van ons ‘Yellowstone Big Five’ lijstje worden afgestreept ;-)) 

Vlak voordat we het park aan de Westkant uitrijden is een nest van Bald Eagles. Deze zaten nu met ze tweetjes op een eilandje in de rivier. Het jong zat te piepen om eten en pa of ma moest gewoon gaan voeden, maar voelde daar weinig voor. Het was een prachtig gezicht en we hebben er mooie foto’s van gemaakt. 

Eenmaal terug in het hotel Mika snel in bad gedaan en in bed gelegd. Die sliep binnen 5 min. Opa en oma zijn Chinees wezen eten (tja, met een Indo op pad zal er toch ergens rijst gegeten moeten worden ;-)

Roon en ik zijn daarna bij Sydneys Mountain Bistro gaan eten en dat is een dikke vette aanrader!

Ik had een zelf gemaakte Cordon Blue (of was het toch een Gordon Blue?? Hahahaha) met zelfgemaakte aardappelpuree (echt lekkah!) met verse worteltjes, salade en een alcoholvrij biertje (een of andere O’Douls Amber. Je moet wat als zwangere kip op reis he!) 

Roon had een halve koe op zijn bord liggen (rib eye), ook met aardappelpuree, groente en salade. Lekker wijntje erbij (hij wel ;-(( ) en het was echt dik smullen! 

En daarna………..tukken geblazen!

XX 

Vrijdag 21 augustus 2009. West Yellowstone

Vandaag doen we het rustig aan! Binkie heeft genoeg in de auto gezeten (wij ook) en we blijven lekker in West Yellowstone.

We worden om 7 uur wakker en zijn heerlijk uitgeslapen. We kunnen er weer tegenaan.

Het (gratis) ontbijt laat even op zich wachten. We knallen snel even een wasje in de machine zodat ik morgen weer een schone tent aan kan ;-) 

De rij bij het ontbijt is even wat langer. Ze hebben mensen tekort en ze kunnen het even niet aan. Ach, we vermaken ons wel in de hal.

Zitten we dan ook eenmaal op onze plek dan gaat het ook snel. Dan heb je binnen no time water,  thee en sap op je tafel staan.

Het ontbijt (eieren, bacon, hash browns en toast) staan ook binnen een mum van tijd op tafel.

Het is weer smullen en al eten we nu ons bord niet meer leeg (de eieren beginnen onze neus een beetje uit te komen)

Wasje in de droger, wasje vouwen en óp naar het Grizzly and Wolff Discovery Center (of was het Wolff en Grizzly??) Even lekker educatief doen zullen we maar zeggen.

Kinderen mogen eten verstoppen voor de beren en deze worden daarna los gelaten. Hartstikke leuk voor de kids natuurlijk. 

Opa en oma gaan de film over Yellowstone bekijken in het Imax theater. Wij lopen met Mika naar de kamer (via de supermarkt voor lunch) en gaan lekker op bed liggen. De 2 luie mannen liggen nu lekker te tukken en deze mama werkt haar blog even bij en laat wat foto’s op de site. 

Myphotoalbum.com werkt even niet (in ieder geval niet vanuit dit hotel) dus ik heb de boel op Photobucket.com gezet.

De link staat op de startpagina (kleine slideshow) 

Straks gaan we lekker op pad om een zonsondergang in Yellowstone mee te maken. Dat levert vast wat mooie plaatjes op omdat het licht dan niet zo fel is. 

Tot later dan maar weer! 

XX 

Oh ja, en de Mexicaanse griep kennen ze hier niet. Vanaf het moment dat we zijn geland heb ik er niks over gelezen of gezien. Nergens staan van die zenuwachtige flesjes antibacterieel spul om je te ontsmetten. Nergens tips hoe om te gaan met hygiëne of wat dan ook.  Je wordt er dan zelf ook wel wat relaxter onder. Ik gebruik zelf een aantal keren per dag dat Herome spul om te ontsmetten, maar meer eigenlijk niet. Als ik niet zwanger zou zijn geweest zou ik dat zelfs achterwege laten. Maar in mijn geval kan een beetje waakzaamheid geen kwaad en dus houden we het uiteraard in de gaten.

Ben benieuwd of de ‘paniek’ in NL ook al wat is gezakt. 

Update:

We zijn tegen 15.00 uur naar Biscuit Basin en Black Sands Basin gereden om er nog even lekker op uit te zijn. We wilden graag den Grand Prismatic Spring vanaf de achterkant benaderen om zo een mooie overzichtsfoto te maken. Maar het was errug warm! Ik was zeg maar niet echt okselfris meer. Poeh! Binkie had het ook erg warm. Tevens vond hij de warme dampen van de springs ook niet echt geweldig. We zijn dus lekker op tijd weer terug gereden om tegen 18.00 uur aan te schuiven bij het Mexicaanse restaurant Grizzly Claw restaurant.

Lekker eten, maar niet overweldigend. Wel enorm veel!

Ik had een voorafje als hoofdgerecht genomen omdat ik al dacht dat het erg veel zou zijn. En ja hoor……..een bord waar je met ze 4e van kan eten! Poeh hé Tommie! 

Mika heeft zich vermaakt met vleesjes van opa zijn bord jatten, nachos eten en zwaaien naar leuke meisjes die voorbij fietsten. Hij roept dan heel pittig ‘hai’ door het raam ;-)

Charmeurtje. 

Overigens waren de pizza’s en de pasta bij aankomst in Yellowstone bij Pete’s Rocky Mountain Pizza Company wel weer aan aanrader! Goede pizza’s! (en lekker buiten kunnen eten) 

Mika ligt lekker in bedje (die had zijn eigen gezicht onder geschilderd met pen toen we even niet oplette in de auto, dus hij moest ook even in bad) Hij is lekker gaan slapen. 

Morgen op pad naar Tetons, maar eerst nog een stop bij Old Faithfull. 

Tot morgen.

 XX