Rondreis Noord - Zuidwest USA - 2009

Subtitle

21 tot en met 28 september 2009

Zaterdag 22 augustus 2009. West Yellowstone naar Grand Teton.

Gister hebben we een lekker relax dagje gehad en vandaag nemen van Yellowstone. Het is zo vreselijk raar dat de tijd zó snel gaat. 

De eerste week zit er alweer op, getsie zeg. Maar niet getreurd, er liggen nog genoeg mooie dingen in het vooruitzicht. 

We staan redelijk bijtijds op, eten nog voor de laatste keer onze ´Old 1´ van het menu van Trappers family restaurant (wat bij het hotel hoort) en besluiten dat we daarna voor de rest van het jaar genoeg bacon en eieren hebben gegeten. 

Omdat het van de week zo hard waaide besluiten we Grand Prismatic Spring nog een kans te geven. We konden er zo weinig van zien omdat de wind onze kant op stond dat mama en John niet eens meer wisten dat ze het al hadden gezien. 

Ook door de aanschaf van een polarisatiefilter heb ik toch mooie plaatjes kunnen schieten. Het was weer genieten, wat is hij toch mooi! 

Daarna naar de Old Faithfull gereden en we hadden mazzel! Binnen 15 min zou hij nog een keer spuiten dus we hebben lekker een drankje genomen en zijn daar lekker op het terras gaan zitten om te genieten van zijn kunsten. Niks geen wind, spetters of stoom, we konden nu ongestoord genieten. Het was weer fantastisch om te zien. 

Nog even naar de OF Inn geweest. Gaaf om van binnen te zien zeg! Echt mooi! Daarnaast wordt nu een Visitor Education Center gebouwd. Dat beloofd wat want het is gigantisch groot! 

We tuffen in 1x door naar Colter Bay Visitor Center in Grand Teton NP. Het heeft nog wat voeten in de aarde om daar te komen want over een lengte van pak en beet 10 mijl of zo ligt er alleen gravel en geen verhard asfalt. Geen probleem voor onze 4x4 Yukon. Dus we schakelen de 4 wheel even in. Mika vond het allemaal fantastisch want er stonden langs de weg allemaal grote  trucks, sjofels, tractoren en laadbakken. De tijd van zijn leven! 

Voor Mika hebben we een Nationale Park Paspoort gekocht. Bij elk park zijn een aantal plekken waar je een sticker kunt halen met info en een plaatje van het park. Daaronder is ruimte om de stempel te zetten van de datum en plek dat je er was. Beetje jammer dat ik er niet eerder aan heb gedacht om het in Yellowstone te kopen want in dat park zijn al iets van 7 plekken waar hij een sticker en stempel kon halen. Maar goed, goede reden om nog eens terug te gaan. We beginnen nu met verzamelen. Ik hoop dat hij het later leuk vindt dat we dit bij houden voor hem. Wellicht dat hij er ooit als ‘volwassenen’ nog wat stempels aan toe kan voegen. Wie weet. 

Lekker nog even met de voetjes in het water gestaan en boten en vissen bekeken. Mika leert deze vakantie snel en zegt dan ook al snel ‘vissen’ als we vragen wat hij in het water heeft gezien. 

Niet veel verderop stoppen we bij Jackson Lake Lodge………daar hebben we goede herinneringen aan. Eenmaal boven blijkt dat het allemaal nog klopt. Wát een uitzicht op de Tetons zeg! Fantastisch!

We zijn een cocktail gaan drinken in de Blue Heron bar op het terras met wat tortilla chips met quacamole en salsa saus. Ook nog een zakje friet bestrooid met Parmezaanse kaas met een dip van geitenkaas en rancho saus en het feest wat compleet.  Echt een dikke vette aanrader voor wie de kant op gaat! 

We tuffen nu in 1x door naar Jackson……..of toch niet? We zien een bull Moose! Er MOET gestopt worden. Wat ontzettend gaaf dat we dat op de valreep nog mogen zien.

Vlak voor het verlaten van het park loopt hij bij een brug (zal de naam nog even opzoeken) Wat gaaf en groot!! Jammer dat we net niet wat eerder waren want dan hadden we hem van nog dichterbij kunnen zien. Wow, dat was echt gaaf! 

We hebben helaas niet veel tijd over voor Jackson wat erg jammer is. De sfeer is goed en er wordt een openluchttheatershow gehouden. Mika begint alleen erg moe te worden en we besluiten daarom maar naar het hotel te gaan. We hebben een motel 6 geboekt net 1,5 mijl van het centrum. Dat leek ons handig om de volgende morgen lekker op tijd op pad te gaan naar Moab. Maar het is nu wel jammer omdat we niet meer even Jackson in kunnen lopen. Maar goed, we zijn allemaal moe. De mannen zijn lekker Thais eten gaan halen en ik leg Mika in bed.

Wat een kleine topper is dat toch ook. Willekeurig welke hotelkamer dan ook, hij gaat zonder problemen slapen. Hij hoort oma en mama  de achtergrond in de andere kamer praten (we hadden connecting rooms) 

Na een heerlijke Thaise maaltijd zijn we snel gaan slapen! 

XX 

 

Zondag 23 augustus 2009. Grand Teton – Moab.

Lange dag voor de boeg. We rijden vandaag vanuit de Tetons naar Moab. Er ligt een dikke 800 km voor ons. We gaan om 8 uur op pad, op zoek naar ontbijt. 

Omdat ik last heb van warmte/zonne-uitslag heb rijden we even langs de supermarkt. Daar hebben ze ook een Tulley’s Coffee met lekkere broodjes. 2 vliegen in 1 klap.

Ik koop een spray en crème Benadryl in de hoop dat dat goed werkt. De rechterkant van mijn buik en linkeronderarm zitten onder de bultjes. Beetje rare verdeling maar goed. 

Eenmaal in de auto schiet het lekker op. We tanken even snel in Swan Valley en rijden dan snel door naar net iets voor Salt Lake City. Binkie heeft heerlijk liggen tukken en kan nu even zijn benen strekken. We duiken even de Mac in (meteen de laatste keer ook), tanken de wagen nog even af en gaan weer op pad.

Mika ziet overal gave dingen. Lange treinen, boten op aanhangers achter auto’s, trekkers en weet ik wat allemaal. Hij kijkt zijn ogen uit! Hij is  vreselijk lief! Ben wederom trots op hem. Hij zit de hele dag op zijn gemak in de auto en houdt opa en oma goed bezig met boekjes, kleuren, kletsen, gekke bekken, nieuwe woorden, uitdelen van chippies en worteltjes. Hij doet het super! 

De reis verloopt dan ook erg voorspoedig en om half 7 rijden we Moab in. 

In Yellowstone heb ik het Moab Valley RV Park geannuleerd. We zien het toch niet zitten met Mika vanwege de beperkte ruimte. Hij vindt het heerlijk om met zijn auto’s te spelen en in de kamer rond te rennen. Ook wanneer het warm is kan hij dan lekker binnen spelen.

Via Hotwire heb ik het Ramada Inn geboekt voor 20 dollar per nacht meer. Geen idee waar we in terecht komen aangezien onze eerste ervaring met Ramada in Spokane niet echt heel toppie was.

Als we de brug over komen bij Moab en de cottages van het RV park zien staan zijn we blij dat we een hotel hebben geboekt.

Het ziet er knus en leuk uit, maar klein! 

Dan de klapper op de vuurpijl………Ramada is goed!! Alle kamers zijn recent vernieuwd en het ziet er super gaaf en luxe uit. Ontzettende mooie, ruime en luxe badkamer, 2 lekkere bedden, een super grote flatscreen tv, magnotron, koelkast en noem maar op. Geweldig! Wat ons betreft echt een aanrader! 

We gaan snel even eten bij de pizzaria op de hoek. Voor 12.99 dollar eet je onbeperkt pizza, soep en salade. De saladebar is heerlijk! Ik vind de pizza maar zo zo. Ze zijn niet meer echt lekker warm. Het blijkt dat het ook maar uitmaakt welke je kiest want Roon had een heerlijke warme pizza. Ik had pech met beide stukken. Dat nodigde ook niet uit om nog meer te gaan eten.

Er is genoeg keuze qua soorten pizza, dus vervelen hoef je je niet. 

Ik ga snel met Mika naar de kamer want die is bekaf en stuitert het hele restaurant door van vermoeidheid (hij blijft dan gaan en gaan en gaan) Tijd om rust te creëren in zijn eigen bedje met knuffels en tutjes.

Binnen 10 min slaapt hij dan ook, de lieverd. 

Ik heb lekker de blog bij kunnen werken (nu weer een poging doen om internet tot stand te brengen……..) en dan is het voor mij ook  ‘over en uit’ voor vandaag. 

Truste en tot morgen! 

X

 

Maandag 24 augustus 2009. Moab, Utah.

Vannacht ietwat onrustig geslapen door het aan en uitgaan van de airco. Dat ben ik niet zo gewend. Mika was vannacht om 2 uur nog even wakker voor wat te drinken. Hij staat tussen 2 bedden in. (2 queen bedden en aangezien ik een brede slaper ben liggen we elk in een bed, daartussen staat Mika zijn campingbedje)

Na zijn flesje melk gaat hij in bedje zitten en roept Moos, Moos, Moos. Ik denk het zal toch niet? En jawel hoor, hij komt overeind en heeft in zijn handje de knuffel Moose die hij van ons heeft gekregen.

Slim ding, hij zegt weliswaar geen Moose (op zijn Engels) maar wel op zijn Nederlands, gewoon Moos dus ;-)) 

Verder geslapen tot 7 uur en toen was iedereen weer vrolijk op. 

De bedden slapen heerlijk, de douche is heerlijk (2 douchekoppen naast elkaar, van het nieuwe en luxe soort!) 

We eten lekker pannenkoeken bij de Pancake House hier naast de deur. Lekker hoor! We vonden het in verhouding wel prijzig, maar het smaakte er niet minder om. Met een volle buik voor de rest van de dag vertrekken we naar Arches. 

We plunderen het visitor center, oma een boek en boekenleggers, ikke boekenleggers en voor Mika een sticker voor in zijn NP paspoort en een stempel. Helemaal leuk. Het is een mooi visitor center. 

Opa en oma gaan morgen om 16.00 uur de Fiery Furnace wandeling maken met een ranger. Dat wordt klimmen en klauteren! Het lijkt mij ook heel erg gaaf, maar uit veiligheidsoverwegingen doe ik het toch maar niet. Catootje moet wel veilig blijven zitten. 

We staan verbaasd van al het moois, de mooie rode kleuren, de hoge rotsformaties en het nietige gevoel als je omhoog kijkt. Eenmaal iets verder omhoog krijg je echt het gevoel alsof je op het dak van de wereld staat. Je vergeet alles om je heen, je vergeet bij wijze van spreken dat er nog een ander leven thuis is. Je bent gewoon even helemaal één met de natuur. Prachtig! 

We bekijken Park Avenue en stoppen kort bij Balanced Rock uitkijkpunt. Daarna door naar de Windows Section. De temperatuur loopt behoorlijk op, zo tegen de 85F. Aangezien de buggy niet mee kan, moet binkie zelf lopen. Het terrein is niet geschikt voor onze Mc Laren ;-)

Mika heeft zijn eigen stoere bergschoentjes aan en stapt dapper door. Wat een kanjer zeg. 20 maanden oud en dan al zover lopen! Hij heeft zelf gelopen tot aan de South Window (heeeeeeeeeel veel trappen op) Hij had zelfs nog genoeg energie om van rotsen te springen en gekke dingen te doen. Toen onderlangs doorgelopen naar de North Window. We kozen voor de Alternative Trail terug naar de auto. Dat hebben we geweten, het was toch iets meer om dan dat we dachten. Maar niet getreurd. Mika heeft ook dat stuk grotendeels zelf gelopen. Het laatste stuk (meer klim en klauterwerk) heb ik hem gedragen of heeft hij bij papa op de nek gezeten. We zijn echt apetrots op ons stoere ventje!

We kregen veel complimenten van (vooral) Amerikanen. Dat ze hem zo dapper en stoer vonden met zijn kleine bergschoentjes. Onze eigen little hiker ;-) 

Ik zal een foto uploaden van onze kleine wandelaar.

Eenmaal in de auto het zout aangevuld met wat pringels en vocht aangevuld met water. Snel terug naar het hotel want we hebben trek en Mika moet even slapen. 

De kamer is weer netjes op orde gemaakt en na een kleine lunch liggen de mannen nu allebei te tukken. Catootje en mama blijven vrolijk wakker (alhoewel…….Catootje is ook verdacht stil in mijn buik ;-)) 

Ik probeer al een half uur contact te maken met moeder aarde (lees: internet) maar dat wil niet zo lukken.

Roon straks maar even lief aankijken. 

 Aan het einde van de dag gaan we nog even genieten van de zonsondergang en daarna gaan Roon en ik lekker samen uit eten. 

Later!! 

 

Dinsdag 25 augustus 2009. Moab, Utah.

Gister zijn Roon en ik lekker wezen eten bij Bucks Grill. For old time sake. We hebben hier gegeten in 2002. Toen kenden we elkaar net 7 maanden en sloeg de romantiek eraf. Nu uiteraard ook nog ;-)) 

We hebben heerlijk gegeten! Ik vind het dan ook echt een aanrader. Wellicht wat duurder, maar zeker de moeite waard. We zaten heerlijk op de patio te genieten van het warme weer. 

Echt bloedheet hebben we het niet gehad de afgelopen dagen. Gelukkig maar want het is allemaal goed te doen met de wandelingen etc. 

Mama en John hebben gegeten bij Jays (pasta) Die kwamen terug met een dikke buik! Die waren er erg over te spreken. Alles zelf en vers gemaakt met niet te zuinige porties en goede kwaliteit. Wederom een aanrader dus! 

Vanmorgen was ik om 7 uur wakker. Mika snel daarna. Samen hebben we papa wakker gemaakt. Met opa en oma hadden we afgesproken dat we om half 8 zouden ontbijten. Ik zou even naar de supermarkt gaan voor vers brood en Starbucks koffie en thee. Nou……om half 8 heb ik maar op de deur geklopt om de bestelling op te nemen, maar er stak toch echt nog een heel slaperig hoofd om de hoek. Ze waren nog niet eens wakker!! Luie oudjes ;-)) 

Oma is een snelle Jelle en was zo aangekleed en Roon en ik zijn snel naar de supermarkt gegaan. Toen we terug kwamen was opa ook klaar. 

Snel ontbijten en HUP naar Dead Horse Point State Park. Wij zijn daar zelf ook nog niet geweest en ik ben reuze benieuwd wat me staat te wachten. Ik heb alle verhalen erover gelezen en foto’s gezien dus ik wacht met spanning af! 

Eerst bij het Visitor Center Mika zijn NP paspoort laten stempelen en een sticker gekocht, geplast en boekenleggers gekocht. Snel in de auto naar het uitkijkpunt. 

Niks was gelogen! Het is prachtig! Enorm wat een landschap en wat een uitzicht. Het verhaal achter Dead Horse Point laat ook genoeg aan de fantasie over om je er allerlei dingen bij voor te stellen. (en fantasie dat ik heb, dus dat komt wel goed)

Daarna door naar Canyonlands NP. Daar zijn we ook nog niet geweest en dus zijn Roon en ik ook benieuwd wat we vandaag te zien krijgen. Wederom naar het visitor center om Mika zijn paspoort te laten stempelen en een sticker te kopen. (en mijn boekenlegger- fetisj te bevredigen ;-))

We rijden als eerste naar Grand View Point Overlook. En weer in 1 woord ‘geweldig’.  Wat een uitzicht! Kan er kort en lang over kletsen, maar het is gewoon fantastisch. 

In de verte rommelt het behoorlijk en de lucht kleur wat donker aan de horizon. Je ziet de regen in de verte in dikke vlagen neerkomen. Voorlopig zitten we goed, de zon schijnt nog waar wij zijn. 

Eenmaal bij Buck Canyon Overlook komt het rommelen wel erg dichtbij. Ook ontstaat er met een klap een klein zandwervelstormpje voor onze neus. Het leek op het geluid van 2 botsende auto’s. Heel apart. Daarna een flinke bliksemflits en gerommel. Snel de auto in dus. Mika wil ook graag zijn oogjes dicht doen dus we rijden naar Upheavel Dome. Nog geen 2 min in de auto en Mika slaapt al. We laten Upheavel Dome voor wat het is. Helaas want ik had het graag willen zien. Maar soms dan moet je keuzes maken.

Wel stappen we nog even uit bij Green River Overlook. Prachtig!! Wat een gaaf gezicht weer zeg!

Omdat Mika heerlijk ligt te tukken gaan we in groepjes van 2 op pad naar Mesa Arch. Die willen we toch wel graag zien. En weer zijn we niet teleurgesteld! Prachtige foto’s gemaakt en we genieten van het uitzicht. Zeer zeker de moeite waarom even heen te lopen. 

De onweer en regen strekt zich verder uit aan de horizon. Toch houden wij het goed droog en ook behoorlijk warm. Wanneer Roon en ik bij de auto aankomen is Mika al aan de wandel. Die had genoeg geslapen vond hij. Opa en oma gaan snel op pad naar Mesa Arche en Roon en ik gaan lekker met Mika een stukje lopen en wat klimmen. Vind hij geweldig! 

Het wordt nu hoog tijd om naar Arches NP te gaan om opa en oma af te zetten bij Fiert Furnuce. Ze gaan mee met de begeleide rangertocht van ongeveer 3 uur door het terrein van Fiery Furnuce. Stiekem ben ik wel jaloers. Ik had het graag zelf willen doen, maar als zwangere dame zijnde (toch alweer bijna 25 weken) moet je gewoon een stapje terug doen. Ik kan tot nu toe goed mee komen met korte wandelingen, maar ik moet niet overdrijven. Ik heb een zware tijd achter de rug en ik ben al super blij dat we hier zijn. 

We checken bij het visitor center eerst even of de tocht wel doorgaat want het ziet nu overal wel heeeeeeeeel erg donker en dikke stroken wind en regen trekken in de verte voorbij. Maar nee hoor, deze tocht is voor de ‘die hards’ en gaat gewoon door. 

We zetten ze netjes af bij de ranger en nog geen 10 min later zijn ze op pad. Ik ben vreselijk benieuwd wat ze allemaal gaan zien en doen. 

Wij gaan zelf nog even bij Delicate Arch kijken. Helaas komen we niet verder dan de Lower Viewpoint. Mika en ik zijn te moe om nog een pas te zetten. Het ziet er in ieder geval prachtig uit en ik had het erg graag van dichtbij gezien. Maar een mens kan niet alles en dus gaan we lekker terug naar het hotel en zwemmen met het binkie. 

Die heeft zich vandaag wederom super gedragen, ondanks dat het best weer een lange dag was (in de auto) Hij begint het zwemmen echt leuk te vinden (dit was zijn 2e keer) en wordt al vrijer in het water. 

Nu ligt hij lekker te tukken na wat te eten en een flesje melk. Heel even nog Brum gekeken op de DVD speler en binnen 5 min was het naar dromenland. 

Roon is opa en oma ophalen in Fiery Furnace. Ik wacht met spanning de verhalen af. 

Morgen vertrekken we via de Scenic Byway 12 naar Bryce. Jippie! 

Truste voor later! 

XX

 

Woensdag 26 augustus 2009. Moab naar Bryce.

Vandaag nemen we alweer afscheid van Moab. Gister zijn mama en John wezen wandelen op Fiery Furnace en ze kwamen vol verhalen en mooie foto’s terug.

Lang leve het digitale tijdperk en de laptop. De tocht ziet er prachtig uit. We hebben echt wat gemist. 

We hebben salade, brood en andere lekkere dingen op de hotelkamer gegeten. Wel zo gezellig met ze allen. Binkie ligt in zijn bedje te tukken. Helaas wordt hij deze keer wakker van de telefoon, maar niet getreurd, hij doet gewoon vrolijk mee. 

We duiken daarna snel ons bedje in want de volgende dag dus naar Bryce. En daar zijn we nu dus ;-) 

We zijn vanmorgen rond 8.45 uur vertrokken met een verse bak Starbucks Koffie/thee en hebben al snel de eerste 100 mile erop zitten voordat de Scenic Drive 12 echt begint. Niet dat we in de tussentijd geen mooie dingen hebben gezien hoor! Maar nu begint het echte werk! je kijkt je ogen uit! 

Als eerste een stop in Fruita bij het oude schooltje. Deze is 1,5 uur per dag open en laat het nu zo zijn dat we er dan net langs rijden! We kunnen dus een mooie blik naar binnen werpen en wat foto’s maken (volgen later) De ranger verteld ons dat ‘juf’ die er vroeger les gaf maar 14 jaar was! Over het algemeen zijn het broertjes en zusjes van elkaar die in de klas zitten. Grote gezinnen waren toen heel normaal (lees: minimaal 6-8 kinderen)

De stoeltjes en tafeltjes die er staan zijn niet authentiek. Er staat maar 1 stoeltje in de hoek wat van vroeger is overgebleven. De rest hebben ze zo goed als mogelijk na gemaakt/opnieuw gekocht.

Je proeft de sfeer van vroeger!

Daarna rijden we via het visitor center van Capitol Reef NP (weer een stempel en sticker in het boekje van Mika, deze is nu vol voor de Rocky Mountain Regio. Beetje raar, want Bryce en Zion moeten er morgen ook nog in!) Ted Kennendy is vannacht in zijn slaap overleden op 77 jarige leeftijd. De vlaggen hangen dan ook half stok. 

We rijden de scenic route in Capitol Reef NP. Prachtig hoor! Zeker de moeite waard om heen te gaan. We maken foto’s en hangen lekker de tourie uit. 

Op de terugweg stoppen we bij Giffords Homestead voor een overheerlijke pie. Voor 5 dollar heb je je bord (en maag) vol! Mama, John en Roon krijgen dat hele ding weg, maar ik moet toch echt halverwege stoppen.

De omgeving ademt sfeer en gemoedelijkheid uit. De paarden staan rustig te grazen vlak bij onze picknicktafel en Mika reageert meteen enthousiast als hij ze ziet. Zo van ‘hé, die ken ik van thuis!’. Hij loopt er meteen dapper op af om ze te aaien.

Kort gezegd: we genieten allemaal van onze stop in Fruita.

We vervolgen snel onze weg want we moeten tenslotte nog door naar Bryce. De afstand is dan wellicht niet zo ver maar doordat je niet op alle stukken even lekker kunt doorrijden zijn we nog wel even onderweg.

En dat blijkt dan ook zeker niet gelogen……we nemen de tijd om her en der te stoppen en wat foto’s te maken. De route is gewoon prachtig en je ziet de meest uiteenlopende landschappen aan je voorbij trekken.

Van bossen tot uitgesleten bergen en rotspartijen. Vooral het gedeelte van Grand Staircase Escalante neemt veel tijd in beslag vanwege de hoogteverschillen en de hoeveelheid bochten. Mika weer al precies wat hij moet zeggen en roept dan ook af en toe vanaf de achterbank (hij zit tussen opa en oma in) ‘mooi’. ;-))

Het liefste ziet hij boten, vissen, water, treinen of een motor, maar dit kan hij ook wel waarderen op zijn manier. 

Onderweg strekken we even onze benen bij Kiva’s Coffeehouse. Zéér de moeite waarom te stoppen! Echte aanrader! Heerlijke koffie, koekjes, limo en zelfgemaakte appelsap. Mika drinkt in  1 moeite zijn glas leeg. Het uitzicht is fantastisch!!

De schoolbus komt aanrijden en zet 2 jonge meiden af (dochters van..??) en dan realiseer je je pas in wat voor een uithoek je zit. Escalante is nog ongeveer 10 mijl verderop. De wegen zijn niet geschikt om te fietsen. Die meiden zijn dus afhankelijk van ouders of een schoolbus.

En ik maar ‘zeuren’ dat ik overal de auto voor moet pakken omdat we midden in de polder wonen, maar ik zit dan toch echt met 5 min bij de supermarkt en met 20 min in hartje Amsterdam. Niks te klagen dus ;-)) 

Einde van de dag komen we in Bryce aan en zien ons hotel meteen liggen. Met veel plezier constateren we dat we een goede keuze hebben gemaakt door Ruby’s Inn annuleren en een nieuwe boeking te doen voor dit andere Best Western hotel (Canyon Grand) Het hotel is echt prachtig nieuw, groot en luxe. Een verademing in tegenstelling tot Ruby’s Inn (vinden wij)

Ook de rust die het uitstraalt en het ontbreken van enorme mensenmassa’s vinden wij heerlijk.

Het riekt aan de voorkant inderdaad een beetje naar paard, maar wij voelen ons daarom meteen thuis ;-)) 

We nemen een korte duik in het zwembad, kleden ons daarna snel aan om van een zonsondergang te genieten op Sunset Point. Opa en oma zijn diep onder de indruk!

Snel naar het hotel. Er moeten gegeten worden en nog veel belangrijker………….binkie moet slapen. Hij trekt de hele trukendoos open om maar aandacht te krijgen (tutjes gooien, Moose uit bed gooien, springen in zijn bed, luier volpoepen, tutjes rangschikken op de rand van het bed, zijn nieuwe woorden roepen en ga zo maar door) Maar uiteindelijk gaat hij plat en hij ligt heerlijk te tukken tussen de tutjes en zijn ‘Moos’. 

Morgenochtend nog tijd doorbrengen in het park waarna we naar Zion gaan. 

Voor nu, truste! Ben bekaf!! Buikie lijkt ineens te gaan groeien dus wij gaan lekker plat. (of heb ik gewoon teveel gegeten??) 

XX

Donderdag 27 augustus 2009. Bryce naar Zion.

Jeetje de tijd gaat zo hard dat ik het even niet kan bijhouden. Dus van vandaag een kort verslag. 

We hebben heerlijk geslapen in dit fantastische hotel. Nogmaals. Echt een aanrader! 

Roon en Mika blijven na het ontbijt (bij de prijs inbegrepen) achter en wij vertrekken snel naar Sunrise Point. We zakken daar af naar de voet van alle hoodoo’s via het Queens Garden Trail. We beginnen om 9.30 uur met de wandeling. Het weer is super en we hebben er zin in. Ik heb deze route al een keer gelopen met Roon in 2002 dus ik weet ongeveer wat me te wachten staat.

Wel moet ik zeggen dat sinds 2002 en zelfs sinds 2005 er veel dingen zijn veranderd. Toen wij in 2005 hier waren konden we de Navajo Loop niet lopen. ‘Wallstreet’ was afgesloten. Ik heb aan het einde ook het idee dat ik een compleet andere route heb gelopen als in 2002, maar wellicht zijn het wéér de hormonen die opspelen ;-)) 

Maar goed, we hebben de pas er goed in. Ik zou geen echte zwangere zijn als ik ergens halverwege niet hoef te plassen. Dat wordt lastig……..het is best druk op de route, maar die kleine Catootje die gebruikt mijn blaas als springkussen. Ik moet dus echt even achter een struik duiken om een ‘ongelukje’ te voorkomen ;-) 

We genieten vreselijk van deze mooie wandeling en maken veel foto’s. Voordat we het weten zijn we alweer onder aan ‘Wallstreet’. We hebben dus de Navajo Loop eraan vast geknoopt omdat het zo lekker liep. Ik vind het heerlijk om een stuk te lopen, maar zal ook blij zijn als ik boven ben. Mijn bekken beginnen wat op te spelen. 

Het is ontzettend druk op het laatste stuk van de route. Er is net een blik Japanners met flatjes (van die dunne nette schoentjes) en parasolletjes los getrokken. We liggen helemaal dubbel als we zien wat ze meeslepen naar beneden (dunne plastic tasjes met fruit etc) Ook mannen met nette schoenen met leren zool komen naar beneden. Ik moet er niet aan denken om op die manier naar beneden (en vooral weer omhoog!) te moeten lopen. Maar wie ben ik, niet iedereen heeft van die platvoeten zoals ik. ;-) 

We lopen er precies 1,5 uur over en we zijn blij dat we de trail zijn begonnen op Sunrise Point. Het zware stuk omhoog lopen we lekker in de schaduw en dat is zeer welkom. Eenmaal op Sunset Point lopen we het laatste stuk via Rim Trail terug naar de auto. Het was een mooie route, maar morgen doet deze zwangere kip het rustig aan. 

Mika ligt lekker te tukken als we op de kamer komen en nadat iedereen lekker gedoucht is, uigecheckt zijn, gaan we op pad naar Ruby’s Inn om te lunchen. Daarna door naar het visitor center om Mika zijn paspoort te laten stempelen en inderdaad………..boekenleggers te kopen. Daarna tuffen we door naar Zion. 

Een lekkere korte rit voor de boeg en dat is ook erg welkom. We voelen er weinig voor om lang in de auto te moeten zitten. Ik voel goed dat ik moe ben in mijn benen en de autorit is bij mij een goede afwisseling. Ik had de wandeling niet willen missen, maar merk dat het best pittig was. 

De route naar Zion is wederom prachtig. Het blijft genieten om op zulke mooie routes te mogen rijden. We stoppen bij Checkerboard Mesa. Het leuke hieraan is dat Roon een foto van mij heeft gemaakt in 2002 en 2005 op precies dezelfde plek. Nu zet hij me er weer alleen op en daarna met Mika samen en nog eentje met ze drietjes. Nou ja, drietjes, viertjes eigenlijk.

In 2002 kende Roon en ik elkaar net iets van 7 maanden en waren we samen op reis. Nu is het plaatje weer compleet anders. Deze foto’s ga ik dus naast elkaar in een lijstje doen, lijkt me leuk.

Helaas zijn we té druk bezig met de omgeving om de parkeerplaats voor de Canyon Overlook te zien. Voordat we het weten zijn we er voorbij. Beetje jammer. 

Eenmaal bij het hotel checken we snel in en duiken het zwembad in. Mika heeft voor deze vakantie nog nooit eerder gezwommen en heeft nu de smaak te pakken. 

We vinden de locatie, het uitzicht en het zwembad nog steeds even fijn als in 2002. Er is een klein badje voor Mika met een klein stroompje waarin hij uren kan spelen met zijn zwemband (met vissen erop!). Hij geniet zichtbaar. Het is alleen zo jammer dat zijn huidje er zo onder moet lijden (eczeem) maar we willen hem dit ook niet ontnemen. In NL maar op zoek naar een zwembad wat niet met chloor wordt gereinigd. 

Voor goede oude taken willen Roon en ik graag eten bij Switchback restaurant. We reserveren om 19.15 uur en nadat we opa en oma voorzien hebben van avondeten lopen wij die kant op. We krijgen een mooie tafel aan het raam en al snel staat het voorgerecht op tafel. Roon kiest een soort van saus van artisjokken en spinazie in 3 soorten gesmolten kaas. Dit kan hij dippen met nachos. Ik kies een garnalencocktail. Het gerecht van Roon is apart en lekker. Die van mij vind ik lekker maar niet bijzonder.

De bak begint wanneer de serveerster mijn bakje komt ophalen en Roon nog heerlijk zit te genieten van zijn voorgerecht. Ze zegt ‘your food will be ready in a few minutes’. En wij kijken alkaar aan of we het goed begrijpen…………..en ja hoor, nog geen 3 min later staat ze met het hoofdgerecht aan tafel. En dat terwijl Roon nog midden in zijn voorgerecht zat! We zijn hier niet blij mee, maar zijn te overdonderd om het terug te sturen.

Ze probeert wel met een vaag excuus uit te leggen hoe en wat, maar omdat ze, volgens mij, ook niet uit USA komt, komt ze niet lekker uit haar woorden en ook haar hele houding verteld ons eigenlijk dat het haar gewoon geen worst interesseert. 

De toon is hierdoor wel gezet………we kunnen niet meer genieten van het eten. We zitten allebei nog vol van het voorgerecht (zeker ik omdat ik al zo weinig plek heb) en we eten zo goed als we kunnen het gerecht op en maken ons uit de voeten.

Ze krijgt ook geen fooi! We gaan lekker naar de kamer en drinken met opa en oma nog even een lekker wijntje met cashewnootjes en maken er alsnog een gezellig avond van. 

Switchback Restaurant krijgt hierbij dan ook geen aanbeveling meer van ons. Helaas pindakaas!~ 

We gaan lekker tukken, morgen het park in! 

XX 

Vrijdag 28 augustus 2009. Springdale, Zion.

We doen het lekker rustig aan. Ontbijten tegen half 9 bij opa en oma op de kamer en gaan dan rustig met de shuttlebus vanaf het hotel op pad naar het park. 

Mika vind het maar een bijzonderheid om met de bus te gaan. Bij ons heb je alleen een buurtbusje die elke 1,5 uur voorbij rijdt. Tja dat valt niet echt op natuurlijk. Dan is hij maar onder de indruk van de tractoren. 

Ik kom erachter dat Mika zijn NP paspoort nog in de auto ligt. We moeten dus nog een keer terug om zijn paspoort te laten stempelen. Boekenleggers koop ik wel alvast. 

We stappen in de shuttlebus van het park en rijden meteen door naar de Temple of Sinawava. Daar weten we van dat het goed te doen is met de buggy. Ik heb gister toch teveel gewandeld en voel mijn bekken, rustig aan dus! Ik kan elke dag goed rusten samen met Mika dus dat is wel fijn. 

De bus doet er een half uurtje over om van het visitor center naar de eindhalte te komen. Mika kijkt zijn ogen uit! Je ziet niet erg veel van de omgeving als je in de bus zit door het dak. Maar doen ons best toch alles te volgen wat de buschauffeur allemaal verteld. 

Mika heeft zijn bergstappers aan en stapt er eenmaal uit de bus vrolijk op los. Het schiet uiteraard niet zo heel erg op want hij moet alles bekijken, onderzoeken en overal op klimmen. Hij heeft voortdurend aanspraak en sjans met allerlei mensen die hem ‘so cute’ vinden met zijn little hiker shoes. Het ziet er uiteraard ook mega pittig uit.

De wandeling neemt niet veel tijd in beslag en we komen al gauw aan het einde van onze tocht. Verder dan waar je de rivier kunt oversteken lopen we niet. Roon wil lekker even met Mika in het water, maar die vindt het veeeeeeeeeeel te koud ;-) 

We zien mensen voorbij komen met van die schoenen waarmee je het water in kunt lopen zonder dat de boel zeiknat wordt. (de narrows in) Ik sta ook te kijken wanneer ik mensen zie met gewone wandelschoenen (bergschoenen of gympen) die er ook zo doorheen lopen. Dat lijkt me dus gewoon echt niet lekker. Ze moeten ook nog een heel stuk terug over de een gewoon pad en je loopt toch snel blaren zo zou je zeggen? Je ziet ze er allemaal soppend weer uitkomen. De tocht lijkt me geweldig, maar dan wel met het juiste materiaal. Of ben ik nu een pietje precies?? Nou, ja ieder zijn ding toch? 

De squirrels zijn niet bij de mensen vandaan te slaan en je moet echt oppassen dat je er niet op gaat staan want ze gaan echt niet aan de kant hoor. 

We lopen weer lekker terug naar de bus en net voordat we daar zijn valt Mika in slaap. We besluiten ook vanwege de warmte maar terug te gaan naar het hotel. Het is nu rond de 100 farheneit (dus tegen de 40 graden celcius) Ik zou heel graag nog de Emerald Pools willen lopen, maar merk aan mijn lijf dat het niet meer gaat. Die geeft een duidelijk ‘HO’ aan en dus luisteren we daar maar naar. 

Mika blijft tegen papa aan in de bus lekker doortukken en pas als we in de townbus zitten wordt hij wakker. 

We besluiten wat te eten bij Switchback sportsbar. Een hele verademing ten opzichte van het restaurant. De bediening is vriendelijk en de gerechten zijn lekker! Roon en opa bestellen chicken/beef teriyaki, mama een sandwich met ham en kaas (soort van hele uitgebreide tosti) en ik de World Famous Cheese Enchilida. Niks gelogen! Het smaakt echt super. Je bent voor de rest van de dag helemaal voorzien (incl oprispingen van de bruine bruinen en aansluitende run naar het toilet ;-)) Maar het was wel lekkah! 

We gaan lekker zwemmen en Mika vind het heerlijk. Hij zou het liefste met de grotere kinderen het grote zwembad induiken, zo enthousiast is hij. Je kunt duidelijk merken dat hij het gewend is om met andere (en grotere) kinderen te spelen vanwege de kinderopvang.

Zijn huid is alleen gort en gort droog met vlekken. Hierna maar een paar dagen rust qua zwemmen anders blijft er niks over. 

S’avonds halen opa en Roon lekker thais eten en dat eten we met ze allen gezellig op de kamer op. 

Morgen rijden we door naar Page / Lake Powell. Het is maar een korte rit van 117 mijl, lekker ritje dus voor zo’n warme dag. 

Doei! 

XX