Rondreis Noord - Zuidwest USA - 2009

Subtitle

29 augustus tot en met 5 september 2009

Zaterdag 29 augustus 2009. Zion/Springdale naar Page/Lake Powell.

We doen het in de ochtend lekker rustig aan. We laden eerst de auto  weer vol met onze troep, checken uit en gaan richting ingang van het park. 

We besluiten daar spontaan bij Solfoods te gaan ontbijten. Nou, ….eens maar nooit weer. Wat een drama zeg.

Je moet je eten bestellen aan de balie en daarna wordt het naar je tafel gebracht. Appeltje, eitje zou je denken. 

Dat dit ongeveer 30 min moet duren!!! En dan moet je er nog om vragen ook nog, blijkt het al tijden klaar te staan en dus ook niet meer lekker warm. Met sap en thee erbij wordt het ook nog eens behoorlijk prijzig. 

Mama kiest het  koude buffet en dat kost iets van 8 dollar per pound. Dat ze het bakje van bijna 500 gram daarbij rekenen is natuurlijk helemaal onbehoorlijk. Mama kwam voor een handjevol fruit en yoghurt op bijna 1 kilo. Nou dat kan natuurlijk nooit!

Maar goed, we laten het voor wat het is, we zijn in de vakantie-modus en kennen geen stress ;-)) 

Daarna nog even het park in gelopen naar het visitor center voor de nu welbekende stempel voor in Mika zijn boek.

Sta ik weer bij de auto zie ik dat het park 100 jaar bestaat. Daar zou dus een aparte sticker voor moeten zijn. Beetje balen dat ik daar niet op heb gelet, had ik die nog mee kunnen nemen.

Maar ach, waar hebben we het over.

 We stappen lekker in de auto en gaan de tunnel door achter een camper aan, het gaat dus traag. We hadden ons voorgenomen om nu wel bij Canyon Overlook te stoppen, maar helaas zat dat er deze keer ook niet in.

Er stond zo’n mega lange rij aan de andere kant van de tunnel te wachten dat wij domweg niet de parkeerplaats op konden rijden. Achter ons reed nog eens sloot auto’s dus het was ook geen doen om op de weg te wachten totdat we er door konden komen. Jammer maar helaas. We genieten dus lekker vanuit de auto van het uitzicht. 

In Carmel Junction rijden we rechtaf richting Page en al snel komen we daar aan. Deze rit is echt een makkie. Mika heeft ondertussen zijn oogjes even dicht gedaan en komt dan ook uitgerust aan. 

De temperatuur liegt er niet om! 98 farhenheit! Het is echt warm. Door de hormonen heb ik het al snel warm, maar nu slaan ze mij de oren uit! ;-) 

Het hotel is netjes en de kamer iets gedateerd, maar ruim. Nadat we de welbekende bom hebben laten ontploffen (lees: koffers neergezet en de zooi eruit gehaald) gaan we Page even in om bij Rob Ekis een tour te reserveren voor naar Antelope Canyon.

Ze hebben nog plaats voor de tour van 11.30 uur voor de volgende dag dus dat komt helemaal goed uit! Toppie! 

Om het hoekje iets verderop zit een bar/restaurant waar we een overheerlijke lunch eten. Roon een blue cheese burger, John een Jack Daniels beef sandwich, oma een mediterraanse salade en ik een chicken caesar wrap. Echt super! Mika knabbelt van iedereen de lekkere dingen van het bord. Stukjes kip van mama, aardappeltjes van opa, vlees van papa en een tomaatje van oma. Lekker smullen met ze allen dus! 

We rijden even door naar Lake Powell. Ik wouwel ongeveer al vanaf aankomst in Page dat ik het meer zo vreselijk veranderd vindt sinds 2002. Toen was het mooi blauw en veel hoger! Toen was ik vreselijk onder de indruk en nu vind ik het eigenlijk een beetje triest gezicht. De kleuren van de rosten lijken zelfs wat minder. 

Later via google heb ik gelezen dat het waterpijl in vergelijking met 2002 nog niet echt eens veel lager staat. De kleurverandering klopt wel, heeft met sediment te maken. Maar als je de hits via google verder bekijkt kom je ook luchtfoto’s tegen vanaf 1999 tot 2009 en zie je een enorm  verschil in hoogte van waterpijl. 2005 is helemaal een droog jaar geweest, maar ze verwachten inderdaad nog erger. Zo erg zelfs dat er straks geen Lake Powell meer over is! Dat lijkt me ook raar hoor! 

Op dit moment zit er 91% van het minimaal waterpijl in Lake Powell. Niet voldoende dus. Wat de consequenties daarvan zijn weet ik niet. Ik ben dan ook benieuwd of de Glen Canyon Dam dan nog wel functioneert? Laten ze nog wel steeds water door voor het opwekken van energie? Of houden ze liever meer water in het meer voor het tourisme?

Verder ben ik gelukkig niet nieuwsgierig, maar wie me dit kan vertellen…………GRAAG! 

Maar dat ontneemt ons de lol niet van een duik in het meer. Nou ja, opa dan tenminste. Aangezien het een spontane actie is hebben we geen zwemkleding bij ons. Opa duikt er in met zijn onderbroek, papa speelt met Mika (de laatste lekker in zijn blootje met zijn nieuwe Crocs aan het water in) en oma en ik maken foto’s.

Ik denk dat wanneer ik in mijn BH en onderbroek aan de kant sta dat ze meteen een kampvuur om me heen gaan bouwen vanwege de enorm tent die ik aan heb (passen Catootje en ik lekker samen in!) ;-)) 

Mika vindt het echt genieten! Die is zo vreselijk vrij in het water geworden de afgelopen dagen. Zo leuk om te zien. Hij vindt steentjes gooien leuk en je moet af en toe uitkijken dat je zelf niet wordt geraakt want gooien kan hij hoor! Met effect!

Afscheid nemen van het water en de steentjes moeten we dan ook even goed en duidelijk aankondigen want hij wil liever niet mee naar het hotel. 

Drinken doet hij overigens goed! Hij geeft duidelijk aan wanneer hij dorst heeft of honger. Topper dus. 

Voordat we naar de hotelkamer gaan eerst even langs de Wal-mart lekkere dingen halen en dan lekker naar de kamer. 

We zien dat we toch alweer een uurtje hebben teruggekregen, maar snappen er geen hol van. Het is nu een uur vroeger, maar als ik kijk hoe laat het in Vegas of Grand Canyon is zou het daar weer een uur later zijn. Schiet mij maar lek, ik ben de kluts kwijt hoor! Zal zo eens even de timetable erbij pakken om te zien of ik er dan uit kom. 

We doen een borreltje op de kamer en opa en Roon gaan lekker sushi halen. Ik leg Mika in bed en oma speelt met haar mobieltje. Helemaal blij dat deze het weer doet! Met dank een Tante Trudy uiteraard want die heeft thuis de PUK code opgezocht voor oma ;-)) 

En dan nu een speciaal stukje over Mika omdat veel mensen zich afvragen hoe hij het doet.

Nou, ik kan niet anders zeggen.………………TOPPIE!

Uiteraard zijn er momenten dat ik hem liever in bedje had zien liggen slapen ipv in de auto (de Evenflo autostoel is minder luxe dan degene die we thuis hebben en kan dan ook niet in de slaapstand) maar afgezien daarvan past hij zich prima aan. Eigenlijk staan we te kijken hoe flexibel hij is en hoe makkelijk. Dat wisten we natuurlijk best wel, maar thuis proberen we zoveel mogelijk  de 3 R-en toe te passen. Rust, Reinheid en Regelmaat. Heel oudbollig, maar het werkt wel.

En toch merken we tijdens deze vakantie dat dat toch zijn basis is.

Hij valt tegen half 12 in slaap in bedje of in de auto en gaat om 19.00 uur lekker tukken. Hij is dan ook echt moe. Het nieuwe ritme heeft hij vreselijk snel te pakken, alsof hij niet anders doet.

S’morgens is hij om 7 uur weer wakker, soms half 8. We hebben niks te klagen dus. Vaak ben ik eerder wakker dan hij. 

Eten doet hij gewoon met ons mee, maar het is geen grote eter. Hij eet alles, maar elke keer een beetje. Na het wandelen altijd wat zoute chips met wat te drinken. Tussen de middag eet hij met ons mee van wat wij eten (broodje of zo) S’avonds is vaak wat lastig omdat hij dan toch al wat moe is. Heel herkenbaar, want dat heeft hij thuis ook vaak, zeker als hij naar KDV is geweest. 

Het eerste wat hij roept als hij wakker wordt is mama en papa. Kijkt om zich heen, wijst naar de deur en wil naar opa en oma. Bij ieder geluid van de kamer ernaast roept hij ‘opa en oma’. Hij vindt het heerlijk om met ze allen op pad te zijn. Doordat wij er allemaal zijn is het erg vertrouwd voor hem. Hij barst uiteraard van het zelfvertrouwen en dat zie je nu ook weer terug. Hij stapt heel makkelijk op andere mensen af en roept naar ieder lekker blond ding ‘hi’ en steekt daarbij zijn handje omhoog.  Als we weggaan roept hij hard ‘Bye Bye’. ;-)) 

Ook zijn woordenschat gaat enorm vooruit omdat hij ons voortdurend hoort praten. Hij leert ieder moment van de dag dingen bij. Soms staan we er van te kijken wat hij allemaal zegt. Voor zijn doen zijn het hele volzinnen als ‘papa auto rijden’.  Hij leert zoveel nieuwe woorden als tenen, heet, thee, boten, zwemmen, drinken en noem maar op.

Echt leuk om te horen!. 

Zouden we dingen anders doen…………wellicht wel. Meer dagen op 1 plek en dus minder verkassen. Ook voor mijn eigen rust (of zijn dat toch weer de hormonen die opspelen en heb ik hier ook al nestdrang??) De eerste dagen na aankomst zou ik andere ouders zeer zeker aanraden daar een dag of 2 te blijven. Om te wennen en te acclimatiseren. Gewoon niks doen! 

Maar voor de rest………echt een aanrader! 

 Hoop dat jullie zo genoeg weten! 

Liefs!

 

Zondag 30 september 2009. Page 

Vandaag een leuke dag voor de boeg. We gaan naar het mooie Antelope Canyon. Ik heb er zo ontzettend veel foto´s van gezien en verhalen over gelezen dat ik vreselijk nieuwsgierig ben geworden. 

Gister hebben we de tour dus geboekt bij Rob Ekis. De grote groepen die daar in verhoogde Jeeps werden afgevoerd liegen er niet om………..we zijn niet de enige die dit natuurwonder willen aanschouwen. Ik heb dus maar niet te hoge verwachtingen voor wat betreft het maken van foto´s. 

We doen de ochtend lekker rustig aan en leggen Mika nog even van te voren in bedje om te tukken. Zo is hij ook fit om de trip te maken. 

Om 11.15 uur zijn we netjes op de parkeerplaats voor het booking office en we worden vrij snel ingeladen. Roon houdt Mika op schoot, maar echt veilig vinden we het niet. Je zit op een bankje op de Jeep (2 rijen met de ruggen tegen elkaar aan zeg maar) en je rijdt dus zijwaarts mee. We doen wel een gordel om, maar of het nu echt wat veiligheid biedt als er wat gebeurd? 

De chauffeur, een grote dikke Indiaanse meneer, naar verluidt Rob Ekis zelf (geen idee of dat zo is) rijdt onze Jeep. En hóe! Hij scheurt met een noodvaart tempo de bochten door, haalt alle andere (eerder vertrokken) Jeeps in en rijdt vol gas weg. In de bochten krijg je de neiging om tegen te gaan hangen omdat we zo scheef gaan. We zitten met ze allen op een rijtje en we krijgen het toch een beetje benauwd van. Uiteraard komen we veilig bij de ingang van het ‘park’ aan waarna we nog een heel stuk (zeg 10 min) off the road rijden. Het is een gehobbel en een geklots en het reclamebord op de auto maakt een herrie wat een gesprek onmogelijk maakt. Roon krijgt kramp in zijn lijf van het goed vasthouden van Mika. Die kijkt stoïcijns voor zich uit en lijkt het allemaal heel normaal te vinden. Ach, alsof ieder kindje met 20 maanden gaat rondreizen in Amerika ;-)) 

Als we bij de canyon aankomen mogen we al snel naar binnen. De 3 of 4 Jeeps die er heen zijn gereden gaan nagenoeg allemaal tegelijkertijd leeg en de canyon in. We moeten bij onze ‘tour guide’ blijven en de tour guide van de groep achter ons zit de hele tijd te roepen dat we moeten doorlopen. Beetje lastig type die vrouw ;-) 

Maar niet teveel geklaagd……………..het is het meer dan waard!!! Het is fantastisch!! De kleuren, het licht en alles! (het is alleen jammer dat er zoveel andere mensen in de weg lopen van het mooie uitzicht ;-))

Foto’s maken lukt aardig en ik zover ik kan zien mag het resultaat er ook nog wezen ook nog! 

We zijn naar mijn mening veel te snel aan het einde van de canyon waar we dan ook weer rechtsomkeert maken terug de canyon in, op weg naar de Jeep.

Op de terugweg nemen we uiteraard de tijd om nog wat mooie plaatjes te schieten. 

Het verschil met de Photograph tour is dat er een begeleider mee gaat die verstand van zaken heeft en je wijst op de mooiste plekjes en Kodak-momenten. Ook zorgt hij er voor dat er door andere mensen op dat moment niet geflitst wordt (echte profs die flitsen uiteraard niet, maar schieten manueel met een statief) en zorgt hij de mensen van de overige tours doorlopen en niet in de weg lopen. De drukte is er ook voor hen niet minder om. 

Ik had er uuuuuuuuuuuuren druk kunnen zijn met fotograferen. Statief hadden we mee, maar om te zorgen dat niet iedereen over de poten struikelt kan je hem gewoon niet echt heel veel gebruiken. Gelukkig weet ik van mezelf dat ik niet altijd heel goed uit de hand kan schieten en dus moet ik de tijd nemen. Het valt me reuze mee! Ik heb de afgelopen dagen goed kunnen oefenen ;-) 

De terugweg gaat Roon met Mika gelukkig voor in naast Rob zitten. Dat is toch een stuk veiliger. Mika blijft dan wel heel netjes stil zitten, maar toch. Ook rijdt hij vele malen rustiger op de terugweg. De reden waarom hij op de terugweg veel rustiger reed lag in het feit dat hij bijna geen benzine meer had…………kwamen we achter toen hij de tank moest volgooien om ons eindpunt weer te bereiken. 

De terugweg verloopt voor mama, John en mij redelijk stoffig. Hadden we op de heen weg geen last van het rode zand, stuift het nu alle kanten op. Knarst lekker tussen de tanden, de decolleté zit onder het rode stof ;-) en als je even op je huid voelt dan lijkt het wel schuurpapier. Dat zwemmen we er straks maar lekker af in Lake Powell. 

Al snel zijn we terug bij de parkeerplaats (Dam shoppencenter of zoiets) en nemen we een lekkere lunch Dam’s Bar en Grill waar we gister ook waren. We worden herkend, nou ja, Mika althans ;-)

John een Chef’s Salad (erg groot en veel), mama en ik weer Mediterraanse Salade met kip (dikke vette aanrader, dit was echt smullen met hoofdletter S) en Roon een Dam’s Burger. Je weet niet wat je ziet!!! De burger is minstens 10 cm hoog!!! Er stak een groot vleesmes in alsof het broodje net wat geslacht. Mén wat een ding! Maar wel lekker! 

Daarna willen we eigenlijk zwemmen, maar omdat we na het zwemmen w.s geen zin meer hebben om op pad te gaan naar Horsehoe Bend doen we dat maar eerst. Nou dat hebben we geweten……….WARM!!! Zeg maar HEET! We waren bovenop de heuvel en ik dacht dat we er waren……….nee hoor, we moesten nog een heel stuk verder. Nou ik heb even overwogen om terug te gaan, maar was veel te nieuwsgierig! En de andere gelukkig met mij. Mika heeft een heel stuk zelf gelopen, maar dat was op een gegeven moment ook teveel van het goede. Mama en ik zeiden al ‘lijkt  Vieux Bouceau wel!’. Zand was heet! 

Maar niet gelogen…………..het uitzicht is fantastisch!!! Het is zeker de moeite waard dat stuk te zweten, ploegen en stampen door het zand heen. We vonden het wel een beetje eng. In die zin…………de afgrond is er heel dichtbij en er is geen hek of rails waar je je aan kunt vast houden. We hebben Mika kort laten kijken en oma is al snel daarna weer langzaam met hem terug gelopen. Die had de nodige foto’s al gemaakt. Roon en ik fotograferen om en om nog wat mooie plaatjes. Ja, ondanks de hitte was het zeker de moeite waard en weer compleet anders dan Dead Horse Point. 

Met rode koppen van de hitte, droge mond en een tong van leer keren we snel terug naar de auto om verkoeling te zoeken in Lake Powell. Op de zelfde plek als gister duiken we snel het water in, heerlijk! Wat een verkoeling zeg. 

Mika heeft nu een soort van buikband om met daarin zwembandjes, kan hij lekker drijven. Hij moet er even aan wennen, maar al snel drijft meneertje op de rug en zien we 2 voetjes boven komen drijven. Daarna heeft hij zich heerlijk vermaakt met stenen gooien in het water. 

Op tijd terug naar de kamer. Voor opa en oma halen we bij de Wal-Mart wat te eten en ik sla meteen een bende John Frieda shampoo en dat soort dingen in. Vele malen goedkoper dan in NL. 

Roon en ik gaan vandaag naar de Blue Buddha Sushi Lounge. En dat is genieten!!! Wat een heerlijke sushi! Goed gemaakt, goede bediening, leuke tent, lekkere relaxte muziek en we genieten op en top. 

Daarna gaat bij mij al snel het lampje uit. Ik ben moe! Het kwartje is op. Lekker slapen dus en op naar weer een prachtige volgende dag! 

XX

 

Maandag 31 augustus 2009. Page naar Grand Canyon (Tusayan) 

Vandaag een korte rit voor de boeg. We rijden vanuit Page naar Grand Canyon. We ontbijten in het hotel (inclusief) en dat houdt in veel geroosterd brood met jelly (bah), pindakaas, suiker of cream cheese (Philadelphia zeg maar) Mama neemt een beagle (hondenras), ze bedoelt een bagle, maar vanaf nu heet dat broodje bij ons dus een beagle. ;-)) 

We laden de bende weer in de auto. Op een 1 of andere manier lijkt dat telkens moeilijker te gaan. Dit komt vooral door de losse zooi die door de auto slingert. Souveniers, water, fruit etc. Maar ook nu krijgen we het er weer ingepropt en kunnen we snel op pad. 

De rit gaat verbazend snel! Voordat ik het goed en wel in de gaten heb staan we al bij de ingang van het park en kunnen we stoppen bij het eerste uitkijkpunt Desert View. Prachtig! Wat een uitzicht. Het blijft verbazen hoe de natuur zoiets heeft kunnen maken. Daar gaan miljoenen jaren overheen, maar toch. Dat kleine riviertje daar beneden heeft dit mede veroorzaakt. Dat kan je je nu nauwelijks meer voorstellen. 

We stoppen ook nog even bij Grand View voordat we doorrijden naar het hotel.

 

Mika staat zich daar op de parkeerplaats ter verlekkeren bij een stel Harleys van een aantal Noorse mensen (Harleys gehuurd in USA, maar ze hadden er een Noorse vlag op gezet) Hij mocht er wel even op zitten van deze aardige mensen. Nou, dat vond hij maar raar…….hij wilde wel, maar toch ook weer niet. Gek ding. Hij is gek op motoren dus dit was zijn kans ;-) 

We gaan nog even naar het visitor center om Mika zijn paspoort te laten stempelen. Boekenleggers had ik al gekocht bij het shopje bij Desert View. Maar goed ook, want hier hadden ze bijna niks. En de dames die er stonden waren niet erg vriendelijk. 

Hup, naar het hotel. Helaas stonden we daar rond een uurtje of 3, maar konden we pas op de kamer om 16.00 uur. De kamers waren nog niet klaar. Balen, want we wilden Mika graag nog even laten slapen want die had maar een hazeslaapje gedaan in de auto. Ik zou zelf ook wel graag even willen liggen. 

Maar goed, niet getreurd, we gaan lekker naar het vliegveld om te kijken of we een helikoptervlucht kunnen boeken. John ziet het niet zo zitten om te vliegen met een heli dus nadat we prijzen hebben opgevraagd (210 dollar per persoon) rijden we naar het gedeelte waar je met een vliegtuig de canyon over kan. Dat is stukken goedkoper, maar omdat ook mama graag eens in een heli wil besluiten we toch bij Papillon een heli-vlucht te boeken. Althans, dat doen we later op de kamer want als je online boekt dan betaal je maar 194 dollar per persoon en met de kortingscode die je per mail ontvangt wanneer je je aanmeld voor de nieuwsbrief krijg je nog eens 10% korting.

In plaats van de 210 dollar betalen we dus maar 175 dollar persoon!! Wij zijn voordelig!! 

Het hotel is aardig……….kamer zijn groot, maar ouderwets en niet erg luxe. Het is allemaal netjes hoor daar niet van, maar voor het geld………had het wel iets mooiers mogen zijn. 

Mika is te moe om nog te eten en die valt bijna bij oma op schoot  in slaap. Om 18.15 uur ligt hij te tukken in zijn bedje. 

Roon en ik gaan eten bij de Coronado Room in Best Western Hotel hier iets verderop. Heerlijk eten, goede wijn en goede service! Voor wat ze te bieden hebben hier in Tusayan is dat een aanrader. De rest schaart zich een beetje in het hoekje van Pizzahut, Wendy’s en de Mac. 

Roon heeft weer een enorme lap goed vlees met verse groente en aardappels. Ikke een (well done uiteraard) Mixed Grill. Ook lekker!! 

Daarna gaan opa en oma daar ook eten maar die kiezen voor het buffet die ook erg goed was.

We gaan snel tukken, morgen op tijd op voor de heli vlucht!! 

XX 

 

Dinsdag 1 september 2009. Grand Canyon, Tusayan.

De wekker (mobiel) gaat om 7.10 uur. Opstaan! We gaan met de heli vliegen, moeten nog ontbijten en we moeten daar op tijd zijn. 

Iets na 8.00 uur kloppen we bij opa en oma aan de deur. Waar blijven ze nou? Staat oma ons daar (gelukkig al wel aangekleed die snelle oma) schaapachtig aan te kijken……….’wat zijn jullie vroeg? Het is pas 7.00 uur’. Welnee zeggen wij het is al 8 uur hoor!

We snappen er geen hol meer van. Op onze kamer stond de klok toch echt op iets over 8-ten. 

We checken nog maar even voor de zekerheid onze wekker en ja hoor, daar staat toch dat het 8.07 uur is. We bellen maar met de receptie want we zijn de kluts nu helemaal kwijt. Blijkt dat oma gelijk had. Onze klok stond gewoon verkeerd. We zijn veel te vroeg opgestaan! Nog geen wonder dat Mika niet wakker wilde worden en wij ook nog zo duf waren! 

En ik had al niet super geslapen omdat de bedden veel te ellendig zijn. Veel te zacht. Roon aan de  ene kant en ik aan de andere kant en ik lig helemaal schuin! In had midden is het hoger door onze ligging. Waardeloos, ik heb het gevoel dat ik de hele tijd moet vasthouden om niet uit bed te donderen.

Hopen dat Encore beter bedden heeft. Daar zijn we 4 nachten! 

Maar het inclusief ontbijt maakt veel goed! Mén wat een lekkere dingen allemaal. Van 4 soorten sap, thee, koffie, cinnamon rolls, bagles, muffins, eieren, bacon, fruit en noem maar op! Zelfs nog een aparte koelkast met melk en diverse yoghurtjes!

Heerlijk! Opa en oma eten niet zo heel veel, ze verbranden minder omdat ze ouder zijn zeggen ze ;-)

Maar ik neem het er lekker van! Ik mag toch echt wel een beetje gaan aankomen nu. Ik ben volgens Roon alleen maar afgevallen de laatste 2 weken. Catootje eet wel van mij mee, maar zelf moet ik ook goed eten! 

Mika smikkelt heerlijk mee van papa zijn bord en jat de lekkere dingen er vanaf (bacon!) 

We zijn netjes om 8.30 uur bij Papillon en mogen al snel de Safety Video zien. Die moet iedereen gezien hebben van het FAA voordat ze de heli in mogen. Mika kijkt geïnteresseerd toe en ik denk dat hij allemaal precies weet hoe het werkt straks ;-)

Hij mag nl gratis mee bij papa op schoot, cool hoor! Hij zegt de afgelopen dag en nacht niks anders dan ‘vliegtuig’ en hij is dan ook niet te stoppen. ‘nog een, nog een’ roept hij de hele tijd vanachter het glas wanneer er weer eentje is weggevlogen. 

We krijgen een sticker ten bewijs dat we de video hebben bekeken en zijn al snel aan de beurt. Spannend hoor! Wel jammer dat opa het niet aandurft, heel begrijpelijk, maar wel jammer. Met ze allen was uiteraard veel leuker geweest. 

We doen Mika zijn vest aan, capuchon op en daarover heen krijgt hij van die stoere gele oordoppen (hele echte hoor!) Hij ziet er zo vreselijk stoer en pittig uit! Hij laat ze ook netjes op zijn hoofd zitten. Samen met papa mag hij achterin bij het raam, oma mag  aan de andere kant bij het raam. Als hij dan ziet dat ik nog niet instap is het huilen geblazen ‘mama, mama’ en hij kijkt heel angstig.

Als hij eenmaal ziet dat ik voorin stap en ga zitten is het goed. Ik zwaai even naar hem en de rust is weer terug. Het grote genieten kan gaan beginnen. 

Het weer zit helaas niet erg mee. Het is bewolkt en er valt zelfs af en toe een spatje regen. Dit hebben wij niet besteld hoor! 

Gelukkig verteld de piloot dat waar wij heen vliegen de zon schijnt dus dat is een goed vooruitzicht. 

De hele tocht in het kort: FANTASTISCH!!! We hebben allemaal zo vreselijk genoten! De canyon is gewoon fantastisch om op deze manier te zien. Heel anders dan vanaf de Rim. Je ziet zoveel meer! Het is wel wat heiig waardoor foto’s maken wat lastig is. Dat neemt niet weg dat we vreselijk genieten van het uitzicht. Mika kijkt zijn ogen uit!

Ja, dit was zeker de moeite waard! Wellicht hadden we mazzel dat we vroeg waren en het weer net iets minder zonnig was waardoor we met ze viertjes een privé heli hadden, maar het was het geld zeker waard! 

Volgens papa en oma had opa best meegekund omdat het helemaal geen heftig gebeuren is in de heli. Maar opa is lekker veilig met de voetjes op de grond gebleven en heeft naar ons gezwaaid. 

Echt geweldig!! 

We zijn daarna wel toe aan een lekker bakkie en rijden door naar Bright Angel Lodge waar we een lekker bakkie thee of cappuccino nemen met een broodje erbij. Daarna lopen we een stuk langs de Rim. 

Mika moet naar bed (en mama ook) We overleggen even wat we doen, maar opa en oma besluiten daar te blijven en met de shuttlebus het park verder te verkennen. Wij rijden lekker naar het hotel en gaan met ze allen lui op bed liggen. 

Mika en ik liggen heerlijk 1,5 uur te slapen. Ik had het echt even nodig! Als we wakker worden regent het best pittig en zien we ook wat onweer. Balen! Arme opa en oma, die zijn nog op pad in het park.

We hebben hier geen bereik met de mobiel dus we kunnen ook niet bellen waar ze zijn. 

Klein uurtje later staan ze weer voor de deur en drinken we met ze allen gezellig wat lekkers. Mika, oma en ik halen de rotzooi uit de auto, dat scheelt morgen weer werk. papa en opa boeken shows voor als we in Vegas zijn. 

Roon en ik gaan naar Bette Middler in Caesars Palace en opa en oma gaan naar Love in Mirage. Leuk!!! 

Voor het gemak halen we Pizza’s bij de Pizza Hut en eten we deze met ze allen op de kamer op. Hartstikke gezellig hier hoor! 

Nu ligt Mika lekker op bed. Hij ontdekt de laatste tijd zoveel nieuwe dingen dat hij dit s’nachts aan het verwerken is. Hij begint zo vreselijk veel te kletsen. Vandaag zei hij ineens ‘mama, nog een’. Zo komen er telkens meer ‘zinnen’ uit. En ineens zo veel in een korte tijd!

Ons ventje ontwikkelt zich razendsnel! We zijn trots op ons mannetje. 

Ik ga afsluiten, blogje plaatsen en slapen. Morgen rijden we naar Vegas. Het einde van onze prachtige vakantie komt zo ineens wel heel erg snel in zicht.

We denken er nog maar even niet aan………… 

Liefs!

 

  

 

                                                                                                                     

 

 

.